Ziyaretçi Defteri

Anneme Gelin Arıyoruz

Küçük çaplı bir süper kahraman olmalı.

     * İnsan ilişkileri kuvvetli

     * Türkçe'ye hakim (yöresel şive bilmesi tercih sebebi)

     * "Şey" kelimesinin içerisindeki milyonlarca anlamdan doğru olanı  annemin mimiklerinden ayıklayabilecek

     * Yemek yapma konusunda en az 3 yıl tecrübeli
     * Esnek temizlik saatlerine uyum sağlayabilecek

     * Sık sık yapılacak akraba ziyaretleri dolayısıyla seyahat engeli olmayan

     * Çözüm odaklı, yüksek motivasyonlu
     * Gelişime açık

    Bu özelliklere sahip adaylar ilana başvurabilir. Tarafımızca yapılacak değerlendirme sonucunda olumlu veya olumsuz geri dönüş yapılacaktır.

Aradığımız model

Kaçındığımız model

            

Aşk

Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim...

Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslar'dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim...

Patron Sizsiniz

    Oyunun müptelalarının şu logoyu gördüğü anda gözlerinin ışıldadığını hissedebiliyorum. Onlar zaten mevzuyu biliyorlar. Benim anlatacaklarım genel anlamda konuya yabancı olanlaradır. Eğer nostalji olsun istiyorlarsa deneyimliler de okusun tabi.

     Çok fazla detayı olan son dönem menajerlik oyunları asla bunun yerini tutmadı. Demeç bile verebildiğiniz o oyunlardan daha çekici olması ilginç ama kesinlikle gerçek.

    Öncelikle "2002"ye takılmamak lazım. Bazı oyunlar zaman kavramınızı anlamsız kılmayı çok iyi becerir. Bu, birçok önemli işiniz kenarda halledilmeyi beklerken oyunun zamanınızı iç etmesi anlamına da gelir elbette. Gençlerin "İngilizce öğrenmeme yardımcı oluyor" bahanesi genel kabul görür. Çoook liselinin derslerinin zayıf gelmesine sebep olmuş günahkâr bir oyundur. Allah affetsin.

Tanıştırayım: "Ben"

    "Çernobil reaktör kazası, bir deney sırasında meydana gelen 20. yy'ın ilk büyük nükleer kazasıdır. 26 Nisan 1986 günü erken saatlerde meydana gelen kaza sonrasında..." Tüm dünyayı ilgilendiren bu büyük olayın yalnızca birkaç gün öncesine dönelim. Demiray ailesi dünyasının başka bir boyut kazandığı o güne...

    İşte bahse dair o gün Artvin'in Şavşat ilçesinin Cevizli Köyü'nde doğmuşum. Aynı yıl İstanbul'a taşınmışız. Okul yaşıma kadar kışları İstanbul'da yazlarıysa köyle geçirdim. Diyebilirim ki çocukluğum kimlik bunalımıyla geçti; köylü müyüm şehirli miyim, bilemedim. Köpeğim, koyun ve ineklerimizle ahşap evimizde geçirdiğim köy hayatı bir yanda, mahalle arkadaşlıklarının betonarme köşelere sıkıştığı İstanbul yaşantısı diğer yanda... O yıllar hayal meyal hafızamda şimdi. Hızlı hızlı geçsem iyi olacak...